Od Eleonory CD. Oliviera

Mój plan na przejażdżkę miał być taki piękny.

Miał być.

Przestał być piękny, gdy podczas galopowania szeroką leśną ścieżką jakieś sarno-podobne nie wiadomo co wyskoczyło przed nas i przebiegło przez całą długość dróżki. Nie mówiłabym tego, gdyby nie fakt, że Joel się spłoszył i jakżeby nie stanął dęba. To było o tyle niespodziewane, że spadłam z niego, ale w sumie nie do końca, gdyż felerna lewa noga została w strzemieniu. 

Wisienka na torcie?

Ogier ruszył przed siebie, a że był strasznie wysoki (ej, to w końcu Shire), jeżdżenie po ziemi było jeszcze mniej przyjemne. Dopiero po paru sekundach udało mi się wyswobodzić stopę, po czym runęłam na ziemię, a Joel zatrzymał się dopiero po parunastu metrach. Och, jak miło. Raczył się mną zamartwić.

Nie czekałam na cud i nie leżałam pięć godzin w piachu, tylko od razu starałam się przywrócić siebie do ładu. Po podniesieniu się spostrzegłam, że chyba mam skręconą kostkę, na co porządnie przeklęłam. Moja bluzka była brudna od piachu i podziurawiona, a na całym ciele czułam pulsujące rany, zapewne powstałe po haczeniu się o wystające z ziemi korzenie i kamienie wszelakiej wielkości. Fajnie. 

Pokuśtykałam do Joela i z wielkim trudem udało mi się na niego wsiąść. Powolnym kłusem powróciliśmy do ośrodka, na moje szczęście nikt nas nie zauważył. Modliłam się tylko, żeby i w stajni nikogo nie było, bo będzie siara.

Zgadliście, w stajni był KTOŚ i odwrócił się w moją stronę, gdy tylko wkroczyłam do środka, podskakując na jednej nodze. Zagoniłam mojego konia do boksu obok chłopaka i przysiadłam na ławeczce naprzeciwko, by spojrzeć na stopę.

- Nic mi nie jest. - uprzedziłam jakiekolwiek pytania, błagając w duchu, by nikogo tutaj nie sprowadził. - Tylko mały... Wypadek, że tak powiem. Poradzę sobie. - powiedziałam z lekkim uśmiechem.

Olivier? :')

Od Eleonory

Dzisiaj weekend, więc postanowiłam odespać cały tydzień, podczas którego nie odpoczywałam dłużej niż cztery godziny w ciągu nocy. Ależ nie, nie zrobię tego, gdyż od rana mój telefon wariuje. "Co jest?", myślę, próbując pozbierać z podłogi części komórki, które wskutek upadku z szafki nocnej rozproszyły się na wszystkie strony. Wkładam z powrotem baterię i przytwierdzam obudowę, po czym uruchamiam urządzenie. Dwa nieodebrane połączenia i wiadomość tekstowa. Od kogo? Od Margot i Kamila, dwóch z sześciu członków naszego zespołu rockowego. "Maks już wstawił nasz nowy kawałek na YT, widziałaś?". Oddzwoniłam i oznajmiłam, że nie, nie widziałam, i z udawaną złością dodałam, że nie dadzą mi nawet spać. Ach, tęsknię za nimi, i gdybym tylko mogła, nie wyjeżdżałabym tutaj. W sumie nawet nie chciałam zbytnio opuszczać Polski i przybywać do tej szkółki, głównie ze względu na kapelę. Widuję ich teraz znacznie rzadziej i strasznie za nimi tęsknię, co utwierdza mnie w przekonaniu, że za szybko przywiązuję się do ludzi. Cóż, mówi się trudno. Muszę znaleźć tutaj dobrych znajomych, w końcu to nie jest takie trudne.

W stajni znalazłam się szybko, gdyż nie poświęcam zbyt dużo czasu na dobieranie ubrań i malowanie się. Od razu skierowałam się do boksu Joela, który już wychylał głowę i parskał radośnie na mój widok. Poklepałam go po szyi i podałam mu kawałek marchewki, który miałam w kieszeni. 

- Przejedziemy się gdzieś, co? - zapytałam, na co ogier wtulił pysk w moje ramię. Objęłam go i zabrałam się do osiodływania. Podczas gdy zakładałam koniowi uzdę, usłyszałam w stajni czyjeś kroki. Wyszłam więc przed boks i zauważyłam dość wysoką dziewczynę, na oko w moim wieku, zmierzającą do boksu naprzeciw. 

- Cześć. - przywitałam się, niewiele myśląc, a mając na uwadze moją chęć poznania kogokolwiek. Zwłaszcza, że ta tutaj wydawała się być całkiem sympatyczna. - Jestem Eleonora, a ty?

Amelia? Tak, ta piękna fabuła XD