Od Delfiny CD. Maxine

Dziewczyna nadal nie czuła sie za dobrze, ale też nie było najgorzej. Jej kuc nazywał się P.J. i z tego co zauważyłam był mieszanką. Śliczny. 

- A co oznacza imię twojej klaczy? - zapytała Maxine.

- Oznacza skałę podwodną, rafę koralową. A tak w ogóle to chodziło mi prędzej o to że tak nazywa się stolica Lanzarote czyli wyspy na której się urodziłam - wzruszyłam ramionami.

- Hiszpania? - uniosła brew.

Kiwnęłam głową. Na horyzoncie pojawiła sie stajnia więc Arra przyśpieszyła. Wkrótce już czyściłam klacz po skończonej jeździe. Dziewczyna wyczyściła już kuca i teraz opierała się o boks Arreciffe i przyglądała się moim staraniom wyczyszczenia jej kopyt. Ponieważ stosowałam natural to Maxine nieco się zdziwiła jak przesunęłam klacz. Zrobiłam to w ten sposób ze od przodu nacisnęłam na jej nogę i powiedziałam coś w stylu "Nak Nak". Wtedy klaczka się cofnęła. Znów podjęłam sie wyczyszczenia jej kopyta. Kiedy skończyłam to spojrzałam na stojącą tam Maxine.

- Może pójdziemy za godzinę do kawiarni? Tam pogadamy - zaproponowałam.

- Jasne. To widzimy się za godzinę w kawiarni - potwierdziła brunetka i wyszłyśmy ze stajni.

***

Wzięłam prysznic i ubrałam granatową sukienkę. Powiedziałam bratu dokąd idę i wybiegłam z domu na przystanek autobusowy. W kawiarni ujrzałam Maxine i podeszłam do niej. Usiadłyśmy przy stoliku.

Maxine?

Od Delfiny

Matka uznała że pora wyprowadzić się z Costa Teguise na Lanzarote prosto do Little Amwell w Anglii. Myślałam że ją zabiję. Po raz pierwszy miałam ochotę sie kłócić. Dziadek zostawił nam wiele w spadku a mama chciała czegoś... Małego. Josse (czyt. Hosse bo w Hiszpanii zamiast J mówi się H) jednak był wychowany pod okiem bogatego Cesara Manrique więc jemu nie przeszkadzały luksusy. Siedziałam w nowym domu na łóżku w swoim nowym pokoju i powoli głaskałam Blance. Kotka zadowolona mruczała. Ktoś zapukał.

- Mogę wejść Delfi? - usłyszałam głos brata.

- Jasne - burknęłam.

Drzwi się uchyliły i do pokoju wszedł szatyn. Mój brat nie wiadomo po kim odziedziczył czarne włosy i niebieskie oczy. Powoli usiadł na krześle obok biurka.

- Arreciffe dojechała już do stajni - oznajmił.

- To ja lecę zobaczyć co u niej. Powiedz ojcu, ok Alejandro? - uniosłam brew.

- Ok, ok. Tym razem nie zapomnę - zaśmiał się chłopak.

Uśmiechnęłam się i ubrałam w strój do jazdy konnej. Spojrzałam na ekran telefonu. 11 wiadomości od mamy i 1 od Tiny. Naturalne że Tina uczyła mnie języków. A matka postanowiła że od teraz tylko w domu komunikujemy się po hiszpańsku a poza nim po angielsku. Idiotka. Westchnęłam.

- I wpuść matkę do domu bo znowu zamknęłam jej drzwi przed nosem - mruknęłam niechętnie a brat mnie przytulił.

- Odezwała się ta która nie znosi buntowników - połaskotał mnie po brzuchu.

- Taaa... To pa - wyrwałam się z jego objęć i pobiegłam do tylnych drzwi.

***

Przypięłam rower do słupka i wbiegłam na teren stajni. Po krótkim zapoznaniu z tym gdzie jest hala, karuzela, pastwiska, siodlarnia itd. odszukałam boks Arreciffe. Łaciata klacz ze spokojem przeżuwała owies. Jak widać matka o nią zadbała podczas podróży przyczepą. Jednak klacz cała była z błota. Wyjęłam swój sprzęt do czyszczenia koni i po półgodzinnym czyszczeniu, białe miejsca aż lśniły. W siodlarni odszukałam swoje siodło, ogłowie oraz czaprak. Osiodłaną klacz wyprowadziłam ze stajni a podwórze i wsiadłam na nią.

***

Las był ogromny i chyba się zgubiłam. Już drugi raz przejeżdżałam obok tego samego zwalonego pnia. 

- Ch*lera... - mruknęłam.

Nagle w lesie usłyszałam trzask łamanych gałęzi i spośród drzew wyjechał jakiś chłopak. 

- Zgubiłaś się panienko? - uśmiechnął się a jego białe zęby błysnęły.

Szczerze? Nie robił na mnie wrażenia. Gdyby Alejandro nie był moim bratem, to w nim bym się zakochała a nie w nowo przybyłym. 

- Można tak to ująć. Jestem Delfina - odparłam.

- Oczywiście... Ja jestem Daniel. Daniel Herring - uśmiech nie schodził mu z gęby.

Uniosłam brew. 

- Więc znasz drogę do stadniny? Zaprowadziłbyś mnie? - zapytałam.

Daniel?