Od Oliviera CD. Eleonory

Super! Poznałem kogoś nowego! Widząc w jakim dziewczyna jest stanie starałem się powstrzymać od wybuchu pytań ale niestety była to marna próba.

- Cześć jestem Olivier Jarret Sprite. Mów mi Sprite... - dalej już nie opowiem swojej wypowiedzi. Sami się domyślcie. Oczywiście musiałem opowiedzieć, kim jestem, o rodzicach, hobby i w ogóle, a potem zasypałem dziewczynę mnóstwem pytań. 

- Em... - spojrzała na mnie jak na wariata. Dopiero teraz zauważyłem, że już opatrzyła nogę (w stajni musiały być przecież apteczki) i stoi (prawie) normalnie oparta o jakąś belkę.

- Nie przejmuj się ja zawsze taki jestem - wyszczerzyłem się w uśmiechu. Cóż, nie moja wina, że jestem wesołkiem - A ty? Jak się nazywasz? - odpowiedziała mi cisza. Chyba dziewczyna musiała sobie przetrawić tą moją paplaninę, bo raczej nie zdążyła tego zrobić. Wszystkimi siłami starałem się jeszcze raz nie wybuchnąć tymi słowami i cierpliwie czekałem, aż się odezwie.

- Jestem Eleonora Fuhrman - w końcu się uśmiechnęła. Spojrzałem na boks jej konia, który znajdował się tuż obok mojego. Znajdował się w nim wielki wspaniały koń rasy Shire. Na boksie była tabliczka z imieniem ,,Joel''. Dziewczyna podeszła do konia.

- To on cię tak poturbował?

- Nie, sama się poturbowałam.

- No faktycznie głupie pytanie. Sory - znowu się wyszczerzyłem, a potem spojrzałem na konia. Był ładny ale widząc w jakim Eleonora jest stanie musi być niezłym ziółkiem. Nagle dziewczyna spojrzała na mojego konia. Bueno tylko prychnął i odwrócił się do nas ogonem. Zaśmiałem się tylko i spróbowałem wejść do boksu by go poklepać po szyi ale gdy tylko się u niego znalazłem pinto spróbował mnie ugryźć. W ostatniej chwili cofnąłem rękę i zacząłem wycofywać się z boksu. Jakimś dziwnym sposobem potknąłem się o siano (jak można potknąć się o siano?!) i wywinąłem kozła. Wpadłem na sąsiedni boks na szczęście pusty i szybko wstałem patrząc zdezorientowany. Chwilę mi zajęło by złapać od nowa równowagę i właśnie wtedy Bueno wyszedł z boksu. Siłą go znowu wepchnąłem i zaś się wywaliłem na słomie chodź nie byłem ślamazarą. Pospiesznie zamknąłem drzwi boksu i odetchnąłem z ulgą. 

Eleonora? Przepraszam trochę krótko ale nie miałam pomysłu.

Od Oliviera

Wstałem dzisiaj wcześnie rano. Tak to był ten dzień. Dzisiaj jechałem do Little Amwell. To znaczy...Ja i Bueno. Wstałem wcześnie i przebrałem się w wygodne ciuchy. Była ósma ale z pokoju mojego brata idioty już wydobywały się dźwięki przesuwanych szachów. Grał z jedną z naszych gosposi - Agathą ponieważ ona jako jedyna (no nie licząc MOJEGO lokaja Fernando) umiała grać w szachy. Starając się nie zwracać na to uwagi zbiegłem kilka razy po schodach z piątego piętra na parter. I tak wszystko to mój dom. Ale co zrobić skoro jestem bogaczem. W jadalni już były moje ulubione czekoladowe płatki z mlekiem. Przy nich stał Fernando i cierpliwie na mnie czekał. Był on prawie łysym wiecznie wyprostowanym staruszkiem w garniaku. Miał ok. 75 lat i od 5 lat służył naszej rodzinie począwszy od pradziadka.

- Witam Olivierze - w końcu po kilku latach udało mi się go oduczyć mówienia ,,Paniczu Olivierze'' - To jedziesz prawda? - skinąłem głową i zacząłem zajadać płatki - Na pewno nie chcesz bym z tobą pojechał?

- Spoko, poradzę sobie- szybko dokończyłem jeść płatki, umyłem się i byłem gotowy do drogi. Lokaj szybko otworzył mi drzwi (niestety takich rzeczy nie udało mi się go oduczyć). Szybko zbiegłem po schodach gdzie czekała na nas podłużna czarna limuzyna i wielka przyczepa dla konia. Fernando wrzucił moje torby do bagażnika i wsiadł na miejsce kierowcy. Usiadłem i zapiąłem pasy. Nawet nie żegnałem się ze służbą i bratem. Szczerze o tej porze tylko Agatha nie licząc Fernanda była u nas. A ona była u Jerry'ego więc... Podziękuję. Nagle usłyszałem odgłos silnika. Nasz strażnik Milo otworzył drzwi (ja uchyliłem okno i krzyknąłem mu pa! zapominając, że jeszcze jest on ale jego to akurat lubiłem). W prywatnej stajni odebraliśmy Bueno (którego miałem dopiero miesiąc) i pojechaliśmy. Droga nie była długa. Amwell leżało miasto stąd. Miałem tam mieszkać u pewnej rodziny (rodzice im zapłacili). 

~ Magia czasu ~

Limuzyna odjechała. Oczywiście rodzina była tak samo bogata jak nasza. No dobrze, może trochę mniej. Bueno był już w nowej stajni. Rodzina czyli jacyś starsi państwo byli dla mnie bardzo mili (zapewne by dostać więcej kasy). Pokazali mi gdzie idzie się do stajni i pożegnali mnie. Niby daleko od naszego domu nie było ale jakoś jeździć do konia nie miałem ochoty, a była to dobra stadnina i wszyscy ją chwalili. Tamta stara jakoś mi nie pasowała. Szedłem sobie spokojnie drogą i widziałem kilka innych osób w moim wieku. Jeździły na koniach. Przyspieszyłem. Zobaczyłem bramę z nazwą stajni i szybko ją przekroczyłem. Od razu wypatrzyłem wielką, zadbaną stajnię. Gdy tylko otworzyłem drzwi uderzył we mnie zapach koni i siana. Zacząłem chodzić między boksami przy okazji patrząc na tabliczki z imionami i oglądając konie. W końcu wypatrzyłem boks na którym wisiała tabliczka ,,Bueno''. Zobaczyłem tam zdenerwowanego Pinto który zajadał oczywiście nie byle co. Fernando go już przyprowadził i dał mu jeść. Biedak. Pewnie ma podarty garnitur. Nagle usłyszałem jakiś szelest za sobą. Obróciłem się i zobaczyłem, że ktoś szedł do środka.

Ktoś?