Od Astrid CD. Daniela

Zrozumiałam, o co mu chodziło za pierwszym razem. Nie chciałam wyglądać na tak bardzo zniechęconą, jak się czułam, ale odrobinę mi nie wychodziło. Mój wyraz twarzy nie zmienił się ani o szczegół kiedy podjął próbę wyjaśnienia mi swoich słów. Spojrzał się na mnie jak na głupią - a przynajmniej ja to tak odebrałam - i trochę się wycofał.

Spojrzałam na swoje buty, żeby nie patrzeć w jego stronę i nabrać odwagi.

- Tak naprawdę... Nie, dziękuję. Papierosy nie są dla mnie. - Byłam stuprocentowo pewna, że zaraz zacznie się gadka pod tytułem "papierosy są całkiem fajne" lub "co jest takiego złego w próbowaniu?", ale kiedy z powrotem uniosłam wzrok nie wydawało mi się, że Daniel się do tego szykuje. Co prawda, jego spojrzenie nabrało innego wyrazu, ale nie potrafiłam stwierdzić, co mu chodzi po głowie. Spojrzałam w bok. - Mówiąc szczerze... Mam dość papierosów. Też pewnie miałbyś dość, gdyby cała twoja rodzina paliła - dodałam ryzykownie.

Ryzykownie, bo była to niebezpośrednia krytyka skierowana w stronę palaczy i chociaż wątpiłam, by go to uraziło - czułam się niepewnie. Skierowałam swój nerwowy wzrok w jego stronę.

- Okej... - odpowiedział jedynie, ważąc każde słowo. Skrytykowałam się w myślach; widocznie te wtrącenie było już zbyt osobiste jak na tak luźną rozmowę, co zauważyłam dopiero, gdy usłyszałam jego mniej pewne słowa. Znów kogoś do siebie zraziłam w ciągu pierwszych minut znajomości. Idealnie. Pierwszy raz od paru tygodni miałam nawet dobry humor, który teraz zniknął, a jego miejsce zajął stres i... Nostalgia? Coś, co mnie nagle zasmuciło. Ale wystarczy się tylko wycofać... Z niepewnością zrobiłam krok w tył, nie spuszczając z niego wzroku. W ciągu tych paru sekund zrobiło mi się tak cholernie smutno... Przez odizolowanie się od ludzi nawet na tę paręnaście miesięcy zapomniałam, jak normalnie prowadzi się rozmowę. Bez stresowania się o wszystko, co się powie. Bez żałowania słów. Bez paranoi, że wyszłam na tą głupią w czyichś oczach.

Zatrzymałam się tuż po pierwszym kroku. Wycofywanie się było zbyt łatwe... Zbyt wygodne. Robiłam tak przy każdej pomyłce. Całe życie schodziłam wszystkim z drogi po każdym, jednym błędzie. Tak było najłatwiej. Najszybciej. O wiele mniej męcząco i stresująco niż dalsza rozmowa. Skoro i tak już się wystarczająco nienawidziłam - może chociaż raz zrobić coś wbrew sobie? Wbrew swojej wygodzie? Wystawić się na stres z premedytacją... W ciągu paru następnych sekund podjęłam decyzję. Ten jeden, pierwszy raz nie poszłam na łatwiznę.

W ciągu chwili zamaskowałam - choć pewnie nieudolnie - swój stres. Stanęłam prosto. Wyciągnęłam dłonie z kieszeni.

- W sumie... Pożyczysz mi jednego? - powiedziałam odrobinę wyższym głosem niż zwykle. Uniosłam jedną brew zachęcająco, by wyglądać na zdecydowaną i pewną siebie. Skoro papierosy trują, dlaczego miałabym nie truć samej siebie?"

Daniel?

Od Astrid

Wakacje dobiegały końca, a ja nie spełniłam obowiązku, którego narzuciłam sobie, kiedy przeprowadziłam się do Little Amwell. Obiecałam sobie poznać miasteczko w wolnym czasie. Obietnica, która zmuszała mnie do wyjścia na zewnątrz nie była czymś, czego chętnie dotrzymam; z tego powodu spędziłam wszystkie weekendy w roku szkolnym w domu. Całe wakacje również. Wymyśliłam na to parędziesiąt wymówek i jedną na zapas. Nigdy nie starczało mi chęci, żeby oprzeć się argumentom przeciw i w końcu zobaczyć chociaż najbliższą okolicę.

Tego wieczoru zebrałam w sobie siłę i opuściłam dom. Wybrałam miejsce, od którego łatwo będzie mi zacząć - niezbyt oblegane po zachodzie słońca jezioro. Było około dziewiątej wieczorem, kiedy oparłam rower o drzewo obok ścieżki, która prowadziła prosto na plażę, na której znajdował się skromny pomost - co zapamiętałam z opowieści mamy, która parę dni temu tu była.

Poszłam w kierunku jeziora. Chwilę temu było mi ciepło z powodu wysiłku, teraz zaczynałam się ochładzać. Kiedy wyszłam na praktycznie otwarty teren i poczułam chłodny wiatr znad wody zapragnęłam cofnąć się do domu po bluzę. Może kurtkę. Najlepiej zimowy płaszcz.

Pierwsze miejsce zaliczone. Zrobiłam malutki postęp. Chciałam wejść na pomost i odrobinę poczytać - przyszłam tu przygotowana, z książką w torbie - kiedy zauważyłam, że ktoś na nim kuca. W ciemności odznaczała się latarka nieznajomej osoby. Oświetlała sobie część pomostu obok siebie, szukając czegoś. Po chwili złapała znaleziony przedmiot i wyciągnęła z niego coś podłużnego. Osoba rozejrzała się dookoła siebie, oświetlając pole widoku latarką. Poświeciła nią niedaleko mnie. Odetchnęłam z ulgą, że nie zostałam zauważona. Moment później wyłączyła latarkę i usłyszałam trzask zapalniczki. Zorientowałam się, że wyjęta rzecz to papieros, kiedy jego końcówka zaczęła się delikatnie żarzyć.

Postanowiłam w końcu się wycofać z plaży i przyjechać tutaj następnego dnia, kiedy nieznajomego pewnie nie będzie. Odwróciłam się bezszelestnie dokładnie w momencie, w którym dobiegły mnie słowa:

- Wiem, że tam jesteś. - Miękki, ciepły i niski głos. Byłam pewna, że należał do jakiegoś mężczyzny. Zaczęłam zastanawiać się, jak mnie zauważył, skoro światło latarki mnie wtedy nie dosięgło. Po paru niezręcznych sekundach dodał: - Zauważyłem rower.

Daniel?